Ścieżka sensoryczna

Dzisiaj przygotowałam dla Emilki ścieżkę sensoryczną.

Moje zbieractwo naprawdę się przydało. 

Uprzedziłam Milę, że chcę naszykować jej zabawę. "A mogę się podglądać?" - padło jak zawsze. Bo czasami proszę, żeby nie podglądała, bo chcę ją zaskoczyć (albo uniknąć miliona pytań: a co to, a na co, a po co, a z czego, a mogę dotknąć/powąchać/polizać?.... zanim zacznie się zabawa właściwa).  I tym razem właśnie poprosiłam, żeby nie podglądała. Zajęła się więc zabawą spinaczami do bielizny, jedną z jej ulubionych na balkonie.

A w tym czasie ja przygotowałam:

papier - taki, którym owijają kwiaty w kwiaciarni, cieniutki i szeleszczący

ścinki szmatek - hurra! przydały się! 

  kto mej radości nie rozumie, niech sobie zajrzy Tutaj

guziki
 

folię bąbelkową

wytłoczkę po czekoladkach, odwróconą do góry dnem

i kulki hydrożelowe

Ułożyłam wszystko w jednym rzędzie i zawołałam Milę.

Najpierw przeszła ścieżkę z otwartymi oczami.

Pytałam ją o odczucia - określała bardzo trafnie:
papier był szeleszczący, ścinki mięciutkie i ciepłe, guziki twarde i zimne, folia śliska, wytłoczka kłująca (oj tak - sama próbowałam), a kulki delikatne.

Potem zawiązałam jej chustkę na oczach i Mila skoncentrowała się wyłącznie na dotyku.

O mały włos nie wywaliła tacy z kulkami :-)

Ale jakoś udało się wyratować i można było sobie podreptać.

Ścieżka została schodzona w tę i z powrotem, ja też musiałam :-)

Fajna zabawa, a w dodatku daje tyle możliwości...! Już mi się tłoczą kolejne podłoża w głowie :-)

Ale wiadomo - w końcu się znudziła. Ale jeden z jej elementów nie. Taca z kulkami powędrowała na balkon i Mila spędziła przy nich jakąś godzinkę.

O kulkach już kiedyś pisałam Tutaj.

Starła je na miazgę. Cały balkon był w skrawkach kulek. Pół mieszkania zresztą też, bo co jakiś czas przybiegała informować mnie o postępach w masakrowaniu kulek. 

Ale posprzątała pięknie - nic nie musiałam poprawiać. Dobrze wiedzieć, że umie tak starannie odkurzać ;-) 

Dzisiejszy dzień zaliczam do bardzo udanych: 
zabawa ciekawa, dziecko zadowolone, mama miała chwilę dla siebie a przy okazji chałupa wyodkurzana - same zalety z konstruowania ścieżki, zachęcam!

 

 

Folia bąbelkowa

Malowanie folii bąbelkowej to fajna sprawa dla takich dzieci jak Mila. Nie wymaga wielkich umiejętności, za to efekt bardzo ciekawy.
Na stronie babyboom.pl znalazłam świetny pomysł - plaster miodu z folii bąbelkowej.
Postanowiłam zrobić, ale najpierw musiałam Mili wyjaśnić, co to w ogóle jest plaster miodu i jak wygląda. Wyszukałam w internecie zdjęcia, dodałam tekst i powstała książeczka:

  
 W środku wygląda tak:

Przeczytałyśmy, a następnie zrobiłyśmy plaster miodu.

Folię bąbelkową pomalowałyśmy farbą - żółtą, zmieszaną z pomarańczową.  Malowałyśmy gąbczastym wałkiem. Potem folię odbiłyśmy na kartce. Następnie przykleiłyśmy do kartki żółte guziki, które pomalowałyśmy w paski, oraz dorysowałyśmy czółka i skrzydełka. Czółka i skrzydełka rysowałam ja, z wyjątkiem ostatniej, najmniejszej pszczółki, przy której Emilka w końcu dała się przekonać (argument, że to pszczółka-córeczka okazał się przekonujący).
Efekt jest taki:

Potem zaczęłyśmy eksperymentować z innymi kolorami i wyszła nam łączka z króliczkami:

  
Zrobiłyśmy też jezioro z kolorowymi rybkami, ale nie zachowało się - ktoś (ciekawe kto?) poodklejał wszystkie rybki, żeby je położyć spać do łóżeczka. 

Zdjęć z samego procesu malowania nie zrobiłam - malowanie folii bąbelkowej przez trzylatkę wymaga jednak pomocy (przytrzymać, podtrzymać, złapać w locie spadającą farbę itp). 
Ale pszczółki fajne.