Kamyki na lustrze

Kilka dobrych dni nie było nas widać, bo zajmowałyśmy się chorowaniem - na zmianę. 
Teraz już przestałyśmy (chyba), i czym prędzej dzielimy się tym, co robiłyśmy przez ten czas.

Czas jakiś temu na jednym z obserwowanych przeze mnie blogów zobaczyłam małe lusterka.
Bardzo mi się to spodobało i pomyślałam, że takie lusterko to może być pomysł na różne fajne zabawy. 

Przy najbliższej bytności w OBI nabyłam tzw. flizę lustrzaną. Czyli dokładnie to, o co mi chodziło - taflę lustra bez żadnych ozdobników, niepotrzebnie podnoszących cenę. Nasza kosztowała złotych paręnaście.
Na innej półce stały sobie - jakby na zamówienie - szklane kamyki w rozmaitych kolorach (możliwość wyboru zatrzymała mnie przy tej półce jakiś kwadrans....). Zakupiłam beżowe.
W domu rozpakowałam zakupy, dodałam drewniane kółeczka (o zastosowaniu których pisałam Tutaj), a także przełamane na pół patyczki do szaszłyków.

Na tapecie - nieśmiertelne kwiatki :-)

Potem dodałyśmy jeszcze inne elementy.

A jak nam się znudziły kwiatki (bo takie chwile jednak w końcu przychodzą), to przykleiłam na lusterku dwa ruchome oczka. A Mili dałam szminkę.
Pomalowałyśmy usta i Mila pocałowała lustro :-)

Na tej bazie Mila zaczęła układać postać.

Taka dziewczynka z tego wyszła.

Jestem bardzo zadowolona z zakupu lusterka. A pomysłów na nie mam jeszcze wiele.
Tylko dlaczego ciągle czasu brak...?

Lody

Pogoda cały czas piękna.
Co sprzyja konsumpcji lodów. Emilka mogłaby je jeść kilogramami. 

Dzisiaj zabawiłyśmy się w lodziarki :-)

Zaczęłyśmy od przygotowania pucharka.
Odcięłam górną część butelki po wodzie mineralnej i razem wcisnęłyśmy ją w zakrętkę po soczku, wypełnioną plasteliną.

Potem Mila formowała kulki z plasteliny (świetne ćwiczenie usprawniające małą motorykę) i układała je w fantazyjny sposób w naszym pucharku.

Nasza plastelina jest jednak jakby z poprzedniej epoki (w której każda zabawka obowiązkowo musiała mieć buro-szary odcień, a wszystkie żywe i nasycone kolory były niedozwolone...), poszukałam więc sposobu na urozmaicenie naszych gałek.
Znalazły się koraliki i cekiny różnej maści.

Którymi Mila obsypała lody.

Potem jeszcze przyozdobiła pucharek - brokatowym klejem w złotym kolorze.

 Lody wyszły pyyyyyyyyychaaaaaaa... :-) 

Choć niezbyt ładne, trzeba przyznać. 

Ale za to nasza nowa, świeżo zakupiona,  plastelina jest po prostu śliczna i lepienie zapowiada się obiecująco :-) 

Koraliki

Już kilkakrotnie próbowałam zachęcić Emilkę do nawlekania. Czegokolwiek na cokolwiek. Ale bez rezultatu. Owszem - uwielbia bawić się pudełkiem z guzikami, uwielbia bawić się pudełkiem z koralikami, ale żeby włączyć do zabawy sznurek to już nie. Poza obszarem jej zainteresowania zupełnie. A mi się gdzieś tam pod potylicą kołatało, że jakby spróbowała, to by jej się to spodobało. 

W końcu mnie natchnęło - puchate druciki kreatywne! 

Przyniosłam pudełko z koralikami. Przyniosłam druciki. I się zaczęło.

 Nawlekanie:

A następnie liczenie, ile się nawlokło.
 

Ponieważ aktualnie przeżywamy okres fascynacji liczbami dwu, a nawet trzycyfrowymi (Mamusiu, a ile jest dwa zero trzy?), Mila zapragnęła nawlec 100 koralików! Poradziłam jej, żeby nawlekała po 10 na każdy drucik. 
Tak też zaczęla robić.
Nawlekała z zacięciem.

  
Ale przy szóstej dziesiątce to żmudne nawlekanie trochę ją znudziło i zaczęła się zabawa spontaniczna.

Nazywanie poszczególnych tworów: "To mamusia, a to córeczka". Zakładanie im butów i czapek (koraliki na końcach).

Porównywanie wysokości tychże.

  
Nawet mi się ta zabawa spodobała i stworzyłam koralikowego ludzika.

Aż nadszedł koniec zabawy i koraliki powędrowały z powrotem do pudełka.
Koralikowy ludzik zamieszkał tam w całości.

Zabawa świetna do nauki liczenia. Aż żal bierze, że Mila umie już liczyć do stu ;-)