czwartek, 17 kwietnia 2014

Wielkanocne klimaty

A jakże :-)
Przecież to już zaraz, za pięć minut!

Zaczęłyśmy od rzeżuchy - obsiałyśmy baranka i zajączki.


 Chciałam, żeby było akurat na święta, ale chyba jednak zabrałyśmy się za to zbyt wcześnie....

I sprawy wymknęły się trochę spod kontroli....
 

Rzeżucha została zjedzona i zasiana od nowa wczoraj. Na niedzielę powinna być akuratna.

 W tym roku nie robiłyśmy ozdób z masy solnej (jak Tutaj) bo i tak te zeszłoroczne wyciągniemy i zawiesimy.

W tym roku zabrałam się za glinę. Glinkę samoutwardzalną, dostępną w sklepach.




Zaczęłyśmy lepić baranki.
Miałyśmy jednego na wzór (zarówno glinianego, jak i solnego).
Mila formowała kudły wyciskaczem:
 

 I przyklejała na baranka.


Wyszły nam trzy baranki - ten środkowy to samodzielny Emilki!
Bałwanek trochę od rzeczy, ale co tam - kulki się fajnie kręciło :-)
 

Od znajomej dostałyśmy gipsowe odlewy kurczaków, wykluwających się z jajeczek. Odlewy z jednej strony płaskie.
  

 Wzięłyśmy się za malowanie.


Na jak najbardziej kolorowo.
Oczywiście Mila realizowała swoje autorskie koncepcje: "To jest kurczaczek z takim specjalnym, niebieskim dzióbkiem"...


Potem połówki skleiłyśmy ze sobą, wkładając do środka zawieszki z tasiemki.


Kurczaczki sobie schły, a my na tapetę wzięłyśmy jajeczka styropianowe.
Pocięłam na kawałki papierową serwetkę z motywami wielkanocnymi. 
Jajeczko smarowałyśmy rozwodnionym klejem, nakładałyśmy kawałek serwetki i znowu smarowałyśmy klejem.


 W ten sam sposób wykorzystałyśmy ścinki materiałów.


Efekt był naprawdę fajny! Szczególnie tych serwetkowych, bo jednak materiał powinnam ciąć na trochę mniejsze kawałki, byłoby ciekawiej.



 Ale i tak najbardziej liczy się proces :-)
 

Dopiero w sobotę będziemy robić pisanki z jajek gotowanych na twardo, więc chyba już nie uda mi się ich pokazać przed świętami :-)




czwartek, 10 kwietnia 2014

Szablony

Nie bardzo lubię wszelkiego rodzaju gotowce. Często brak w nich miejsca na wyobraźnię. Nawet kolorowanki były u nas długo nie używane (a dlaczego, o tym Tutaj).

Ale zmęczenie wiosenne daje o sobie znać. Brak czasu daje o sobie znać. Brak sił witalnych daje o sobie znać. Daje o sobie znać tak, że się nie chce... Albo raczej chce - leżeć na kanapie....

Więc gdy wpadły mi w oko wielkanocne szablony, kupiłam.
Szczególnie, że Mili też wpadły w oko, a brak sił witalnych nie pozwolił długo oponować.

Zresztą mnie też zainteresowało, do czego służą te takie małe, zębate...


 W opakowaniu były dwa duże szablony i kilka małych, zębatych...


 Mila zajęła się dużym szablonem, a ja tymi małymi zębatymi...

Długo rozgryzałam, jak się tego używa. 
Ale rozgryzłam. 
I fajne rozetki sobie rysowałam. Na początku koślawe :-)


 A tymczasem Mila odrysowała kilka kształtów i na tej bazie zaczęła tworzyć rysunek.


Oto efekt - kokarda, motylek i środek słońca z szablonu, a reszta to radosna twórczość :-)
 

To oczywiście ja - mama. Mam sukienkę z falbankami, loki i jest lato :-)

Jak się okazało, szablony też mogą być kreatywne!


sobota, 5 kwietnia 2014

Pienimy się

Przy kolacji Mila odkryła, że picie soczku można znacznie uprzyjemnić, jeśli zamiast wciągać powietrze przez słomkę, będzie się w nią dmuchać.
Co wtedy powstaje, każdy gupi wie, bo każdy w słomkę sobie kiedyś dmuchał. Ale kiedyś było to bezkarne, ponieważ nie odbywało się przed otwartym laptopem, gdzie Filemon harce odczynia. Emilka otrzymała więc kategoryczny zakaz chlapania na laptopa z jednoczesną obietnicą, że w trakcie kąpieli będzie mogła sobie podmuchać, ile chcieć.

Przy tej okazji chciałabym zaprezentować mój nabytek sprzed kilku już miesięcy, który sprawdza się medalowo co wieczór. Kosztował złotych 3 i pół, jest niekłopotliwy w przechowywaniu a szalenie praktyczny - półeczka zawieszana na wannie. Emilka nie tylko kładzie na niej mydełko w trakcie mycia, ale również całe mnóstwo rzeczy, którymi bawi się w wannie (kilka minut zabawy tamże to warunek konieczny codziennej kąpieli).


 Dzisiaj półeczka posłużyła do postawienia na niej pojemnika z płynem do mycia naczyń.
Milowym ciągotom stało się zadość.


Dodałyśmy też barwniki, ale nie wpłynęło to specjalnie na barwę piany.


Posypałyśmy brokatem - wyszło ciekawiej.



A potem wyciągnęłam lusterko. I na nim zaczęłyśmy stawiać bańki :-)

Na początku nie było łatwo - w słomkę trzeba dmuchać bardzo bardzo delikatnie, żeby bańka powstała. 


Ale udało się!

Potem wstawiałyśmy bańkę w bańkę, patrząc, jak ta pierwsza rośnie, w miarę powiększania drugiej. 


Tworzyłyśmy kompozycje z baniek, jedna w drugiej, trzecia obok czwartej, piąta na szóstej....

Aż woda wystygła i trzeba było wyłazić z wanny :-(

Bańki na lustrze robiłyśmy z gotowego bańkowego płynu. Ale teraz znalazłam przepis na płyn, z którego bańki są podobno  trwalsze. Mam nadzieję, że tak rzeczywiście jest, bo w planie mam jeszcze różne zabawy z bańkami :-)

 
 

poniedziałek, 31 marca 2014

Drzewo genealogiczne

Mila jest trochę pokrzywdzona przez los - ma tylko jedną babcię i jednego dziadka.
Ci, których już nie ma, odeszli przed jej urodzeniem.  
Ale chcemy, aby byli dla niej kimś więcej niż tylko twarzami z fotografii. Żeby wiedziała, że byli, jacy byli i jak bardzo by ją kochali, gdyby nadal byli...

Żeby jeszcze lepiej mogła umiejscowić ich w naszej rodzinie, zrobiłyśmy drzewo genealogiczne.

Na początek najprostsze, z zamiarem późniejszego uzupełnienia o innych członków rodziny.

Przygotowałam zdjęcia - jakości podłej, bo po prostu wydrukowane na zwykłej drukarce. Ale widać, kto jest kto i o to chodziło.


Na dużym papierze narysowałam drzewo. Mila je pokolorowała i dorysowała listki.


Zaczęło się wycinanie zdjęć. Nawet nikogo przy tym nie zdekapitowała :-)


I przyklejałyśmy na gałęziach. Mila szybko załapała o co chodzi i sama proponowała miejsca do naklejania zdjęć - niektóre bardzo trafnie.
A niektóre związki okazały się zaskoczeniem - że ciocia to siostra taty, to wiedziała. Ale że ciocia to córka babci, to już była dla niej niespodzianka :-)  


Któż to się chowa pod jej rączką?


Nasz sierściuch się załapał : -) Planowane to nie było - jego zdjęcie to odrzut ze zdjęcia taty, ale Mila zażyczyła sobie, żeby przykleić. Znaczy, że też rodzina? Może to od taty strony...


A jaki związek między mamą i tatą?
A taki:


Drzewo powędrowało na drzwi pokoju dzieci. Zostało przyozdobione kwiatuszkami i trawką.


No i teraz mam problem, bo nie przemyślałam sprawy do końca i nie zostawiłyśmy zbyt dużo wolnego miejsca. A Mila już w tej chwili dopytuje się o nieobecnych na drzewie wujków. No i mam zagwozdkę - jak ich tu dokleić?